- İç barış , huzur ve kitlesel refah onun düzgün olmasına bağlı.

- İlerleme, aydınlanma, kalite, dürüstük, toplumsal ahlak onunla ilgili.

- İman, irfan, ilim, merhamet ve asalet onu sağlamak ister.

- Kısaca “adalet” her şeyin başı.

- Dinlerin de sağlamaya çalıştığı o, başka siyasal akımların ve doktrinlerin de.

- Ülkemiz Müslüman bir ülke.

- Hem de dünyadaki diğer Müslüman ülkelerin en iyisi sayılır.

- Hangi alanda?

- Çoğu alanda.

- Yeterli mi?

* Ne yazık ki hayır.

* İyi bile değiliz

* Orta diyelim.

Eksik nedir?

* Şekilciliğe kaçmamız,

* Simgeselliğe kaçmamız,

* İki yüzlülüğe kaçmamız,

* Öze inmekten kaçınmamız,

* İşi (hatta ihaleyi) ehline vermenin gerçekçi sistematik mekanizmasını kuracağımıza, göstermelik yöntemlerle yetinip “Şimdiye kadar onlar götürdü, şimdi de biz götürelim” anlayışından kurtulamamamız.

* Kayırmacılık vs.

Örnek verilebilir mi?

Her gün onlarcasını duyuyoruz, yazılıyor-çiziliyor, bazen de kendimiz şahit oluyoruz, sade şimdi de değil eskiden de vardı, azalmadan ve artarak devam ediyor. Mesela;

* Laikliği içki sofrasına ve danslı-dansözlü yemek programına indirgeyeninden, türbanı sanki İslam’ın beş şartından biriymiş gibi algılatanına kadar.

* Ramazan filesini adaletin özüymüş gibi yansıtanından, fakire kömür dağıtımını çözümmüş gibi empoze edenine kadar.

* Mini etekle dolaşmanın çağdaşlık olduğunu ima edeninden, kuru namaz kılmanın (işine yansıyan hiçbir şey yok) dindarlık olduğunu zannedenine kadar.

* Salt frak giymenin Atatürkçülük veya modernlik olduğunu dayatmaya çalışanından, Şeyhini veya cemaat liderini peygamber konumunda (haşa) göstermeye çalışanına kadar,

* Allah rızası için bağışlanmış yardım paraları üzerinden yolsuzluk yapanından, “Halk Konseri” gerekçesiyle milletin parasını yandaş sanatçılara cömertçe dağıtanına kadar.

* İhale peşkeşleri, torpiller, kayırmalar, yandaş gazeteciler, yandaş hakimler, yandaş polisler-profesörler-generaller vs. vs.

- İşte bunların hepsi ilmi,dini ve ahlaki söylemlerimizin özde uygulanmadığını gösteriyor.

- Hepsi şekle vurgu yapıyor.

- Hepsi simgeye vurgu yapıyor.

- Hepsi istismara, iki yüzlülüğe, örgütsel veya kişisel çıkarcılığa vurgu yapıyor.

- Sonuç: ADALETSİZLİK ile gelen huzursuzluk, kamplaşma, kavga, kargaşa vs…

- Ne yapmalı;

- Konuların özüne inilmeli, içi doldurulmalı.

- Halkın eğitim-öğretim seviyesi süratle yükseltilirken, insanların tek yükselme kriteri çalışma-üretme ve liyakat olmalı.

- Yardım için dağıtılan kömür torbalarına mecbur kalanları en aza indirmeli,

- Çocuğunu başka illerdeki üniversiteye gönderme zorunda olup ta barındırma imkanı olmayanları, istemediği örgüt ve grupların yurtlarına mecbur bırakmamalı,

- İşe ihtiyacı olan işsizler ve kitleler iktidarın kulu-kölesi konuma düşürülmemeli,

- Ramazan filesine muhtaç insan sayısını en aza indirmeli,

- Ramazan ayını dayanışma ayından dayatma ayına çevirmemeli (Şatafatlı iftarlar, abartıya ve gösterişe kaçan iftar çadırları, abartılı ve israflı konserler-programlar vs.), çoğu da (dolaylı da olsa) devlet bütçesinden!...

- Acaba bu kadarı gerekli mi?...Bir yönü de; yüzyıllarca çalgıya günah dedik şimdi de çalgısız - şatafatsız duramıyoruz!

- İşte adam da o zaman çıkar şatafatlı iftarların yapıldığı beş yıldızlı otellerin önünde yer sofrası kurar ve yaşananları eleştirir!

- Haklı da!.

- Çünkü özü (veya ADALETİ) yakalayamadığımız gibi ondan uzaklaşmaya da devam ediyoruz!

- Acizane ben de bu camianın az-çok içindeyim!...

- Eğriye eğri, doğruya doğru!..